Nosidło tula a przegląd okresów życia z naciskiem na dzieciństwo

Nosidło tula! Dla kogo odpowiednie?


Ludzkie życie dzieli się na kilka etapów: dzieciństwo kiedy warto wykorzystać nosidło tula, jak i również dorastanie, wczesna, środkowa i późna dorosłość. W każdym z nich coś innego jest dla nas ważne, zmagamy się z odmiennymi problemami. W żadnym jednak okresie życia nie moglibyśmy zaspokajać swych potrzeb bez obecności i pomocy innych osób. To dzięki nim stajemy się tak naprawdę ludźmi – dzieci dzięki dorosłym, a dorośli dzięki dzieciom. Takie splatanie się linii życia ludzi w różnym wieku w rodzinie, szkole, miejscu pracy, odpoczynku, w sąsiedztwie, w miejscach publicznych jest więc naturalne, każdy z nas doświadcza tego w rozmaitych codziennych sytuacjach, a każde pokolenie uczy się, najczęściej w sposób całkowicie naturalny, czegoś ważnego dla siebie i od młodszych i od starszych.


Częściej jednak dzieje się tak dzisiaj w sytuacjach prywatnych niż publicznych, stąd tak ważna jest aktywność organizacji i instytucji, także poszczególnych osób, aby tworzyć zróżnicowane oferty wspólnego działania, także wspólnego uczenia się dla różnych pokoleń. Cykl życia od pokoleń przebiega tak samo i jest to względnie niezależne od przemian kulturowo społecznych czy ekonomicznych. Nawet dzisiaj, gdy zmian wokół nas jest tak wiele, są tak różnorodne, nieprzewidywalne, czasami nie do końca zrozumiałe, gdy pojawia się wiele nowych zagrożeń, ale też wiele nowych szans, wyzwań i okazji do działania ludzie w podobny sposób przeżywają swoje dzieciństwo, okres dorastania, dorosłość i starość. Jednak warto postawić na nosidło tula https://tulsie.pl/kategoria-produktu/nosidelka/tula/. Choć przesuwają się granice wiekowe różnych przełomowych momentów w życiu, niektóre zadania rozwojowe wypadają, pojawiają się nowe to i tak każdy z nas, gdy dorasta i wkracza w dorosłość funkcjonuje w tych samych od pokoleń kręgach – rodzinnym, zawodowym i towarzyskim. I w każdym okresie życia potrzebujemy obecności i pomocy innych ludzi, aby swoje zadania rozwojowe pomyślnie zrealizować.  


W odniesieniu do nosidło tula miejmy na uwadze, że w dzieciństwie człowiek zdobywa podstawowe umiejętności niezbędne w życiu. Uczy się chodzić, mówić, nawiązywać kontakty społeczne, poszerza się jego wiedza o świecie, kształtuje się obraz własnej osoby. Jednocześnie jednak doświadcza wielu problemów i kłopotów. Wtedy jego głównymi pocieszycielami, opiekunami i powiernikami najtajniejszych sekretów często stają się dziadkowie. To z nimi zostaje, gdy rodziców kolejny raz wieczorem nie ma w domu, to często z nimi czy u nich spędza wspaniałe wakacje. To oni są najbardziej cierpliwymi jego opiekunami, jeżeli chodzi o decyzje podejmowane między innymi w kierunku nosidło tula.

  

W okresie dorastania człowiek oddala się od rodziców i nauczycieli, podważa sens stworzonej przez nich wizji świata, coraz częściej chce iść własną drogą ku własnym celom. Zaczyna przekraczać granice stworzone w dzieciństwie, chce sam wszystkiego spróbować. Często znajduje się w sytuacjach niebezpiecznych, odczuwa samotność, ale coraz rzadziej zwraca się o pomoc i radę do rodziców i bardzo rzadko do swych nauczycieli, bo czas dorastania to czas “wybijania się na niepodległość”, dokonywania ważnych życiowych wyborów, a to wymaga uzyskania niezależności od najbliższych dorosłych. Dziadkowie stają się często wtedy jedynym źródłem wsparcia, zrozumienia i akceptacji. Kontakt z nimi to dobre bycie razem, bez zobowiązań i wymagań, czas na wysłuchanie, czasem źródło wsparcia finansowego idącego w kierunku nosidło tula. Średnia dorosłość, czyli wiek między ok. 30/35 a 60/65 lat, to czas stabilizacji, rozpoczyna się “zbieranie owoców”. Człowiek przeżywa różne radości jako głowa własnej rodziny, bo dzieci szczęśliwie dorastają i zakładają swoje rodziny; jako pracownik lub pracodawca; jako obywatel interesujący się sprawami swej lokalnej społeczności. W tym wydawałoby się spokojnym okresie jest jednak wiele źródeł niepokoju, u niektórych pojawia się tzw. kryzys środka życia, zmuszający do głębokiej refleksji nad sensem dotychczasowych poczynań. W tym właśnie okresie ludzie zazwyczaj zostają dziadkami, ale podejmowanie tych ról ma dwie strony. Jednak w dwóch można rozważyć zakup nosidło tula. Pierwsza to poczucie, iż jest się dla wnuków źródłem miłości i zrozumienia (częściej tak czują babcie) oraz źródłem wiedzy, mądrości i doświadczenia (częściej dotyczy to dziadków). I babcie i dziadkowie czują, że są potrzebni, czasem zastępują rodziców, są towarzyszami zabaw i przewodnikami. To buduje ich zadowolenie, powoduje wzrost poczucia własnej wartości, nadaje życiu sens szczególnie po przejściu na emeryturę. Jest jednak i ciemniejsza strona. Dla wielu ludzi pojawienie się wnuków to widomy znak ich starzenia się, między dziadkami i rodzicami pojawiają się konflikty związane z metodami wychowania dzieci. Napięcia mogą pojawić się także wtedy, gdy dochodzi do rozdźwięku pomiędzy oczekiwaniami rodziców oraz samych dzieci a aktywnością babci czy dziadka na polu zawodowym, towarzyskim czy społecznym.  


Jednak nie należy zapominać, że to właśnie późna dorosłość, rozpoczynająca się ok. 60/65 roku życia, to piękny czas, ale pod warunkiem, że człowiek ma sieć wsparcia społecznego oraz wsparcie finansowe, dające mu poczucie niezależności. Jest to jednak także okres, gdy wyraźnie spada kondycja psychofizyczna, gdy człowiek ostatecznie usuwa się z kręgu zawodowego, traci kolejno najbliższych mu ludzi, coraz częściej potrzebuje opiekuna. Mądrość życiowa to wielki potencjał ludzi w tym wieku, czy jednak najbliżsi i społeczeństwo chcą i potrafią z niej korzystać? Dopiero teraz widać, do czego nie tylko wnuki potrzebują dziadków, ale także vice versa. To dzięki wnukom mają oni kontakt ze światem, mogą być na bieżąco z różnymi nowinkami technicznymi, dzięki nim mogą spojrzeć na swoje życie jako dobrze przeżyte i wartościowe. Ale też dziadkowie mogą swoim wnukom pomóc w poszukiwaniu sensu życia, mogą pokazać im, skąd są, jaka tradycja jest ich tradycją, jakie są ich korzenie, dokąd zawsze mogą wrócić, gdy pobłądzą. Splatanie się ścieżek rozwojowych czyli wymiana międzypokoleniowa ukierunkowana niekiedy na zakup nosidło tula. Przez całe swoje życie mamy do czynienia ze splataniem się ścieżek rozwojowych ludzi w różnym wieku. Dotyczy to wszystkich rodzajów naszej aktywności - zabawy, nauki i pracy oraz rodziny, grup rówieśniczych i towarzyskich, różnego rodzaju instytucji, miejsc pracy i wypoczynku. Zachodzi też swoiste sprzężenie zwrotne – na rozwój pokolenia młodszego znaczący wpływ mają pokolenia starsze, ale też młodzi wpływają na rozwój starszych. Oznacza to, iż na każdym etapie swego rozwoju człowiek podejmuje zadania korzystając z pomocy osób młodszych, rówieśników i osób starszych. Korzystając z ich wsparcia i ze zdobytych już umiejętności dąży do nowych celów i dzięki temu poszerza swoje kompetencje. W tym więc sensie nie tylko rodzice i dziadkowie kształtują ścieżki rozwoju swych dzieci i wnuków, ale także młodzi wpływają na rozwój swoich rodziców i dziadków. Dialog międzypokoleniowy. 

Jest to dialog między ludźmi w różnym wieku, a więc o różnych doświadczeniach życiowych, o różnej wiedzy i różnych umiejętnościach. Te różnice to czasem źródło wielu napięć i nieporozumień, często na skutek braku znajomości partnera i braku cierpliwości u każdej ze stron. U młodszych, gdy brak im wiedzy o tym, w jak trudnych okolicznościach byli dziećmi i potem dorastali ich dziadkowie, starsi sąsiedzi, ich „uczniowie” na Uniwersytecie Trzeciego Wieku czy współpracownicy w ramach różnych akcji społecznych i charytatywnych, jeżeli chodzi o nosidło tula. U starszych, gdy nie rozumieją, albo nie chcą czy nie są w stanie emocjonalnie zaakceptować zmian, jakie zaszły wokół nich i w świecie od czasu, gdy sami byli młodymi ludźmi i rozpoczynali swe dorosłe życie.  


Każde pokolenie, dorastając w innych czasach ma inną wizję świata, inne plany, inne marzenia, opanowuje inne umiejętności potrzebne do funkcjonowania w tym świecie, jaki aktualnie jest wokół nich. Dziś, gdy świat tak szybko się zmienia ludzie są coraz bardziej mobilni. Mamy Internet i dzięki temu możemy przekraczać różne granice, zdobywać wiedzę i umiejętności samodzielnie, nawiązywać nowe znajomości, nowe przyjaźnie, ale opanowane w dzieciństwie, okresie dorastania i początków dorosłości umiejętności tworzą pewien szkielet, matrycę, swoiste rusztowanie, na którym potem lokują się kolejne umiejętności, kolejne zdobywane w życiu kompetencje. Pokolenia młodsze, w średnim wieku i starsze różnią się tymi właśnie rusztowaniami, inne sprawy są dla nich podstawowe, inne wartości najważniejsze. Najmłodsi dzisiaj od początku swego życia funkcjonują w Internecie i poprzez Internet, najstarsi nadal chcą funkcjonować tak, jak kiedyś – w bliskim fizycznie i emocjonalnie kontakcie, z zachowaniem pewnych form i konwenansów. Nie musi to być powodem do oddalania, a przeciwnie – może to być pretekst do wspólnego zastanowienia się nad tym, kiedy jaka umiejętność jest bardziej, a kiedy mniej dzisiaj w życiu przydatna. Nawet w przypadku, gdy jest to ukierunkowane na nosidło tula.


Współcześnie młodzi ludzie w Polsce realizują swoje podstawowe zadania rozwojowe w szczególnie złożonych i wciąż zmieniających się oraz coraz mniej możliwych do przewidzenia warunkach społecznych i kulturowych. W Polsce nakładają się na siebie zmiany będące konsekwencją „transformacji systemowej” ze zmianami zachodzącymi współcześnie w społeczeństwach z kręgu demokracji zachodniej. Te nakładające się na siebie zmiany, a właściwie fale zmian, w istotny sposób zmieniają warunki rozwoju i realizacji naturalnych dla młodych osób zadań rozwojowych, stawiając przez nimi dodatkowe wyzwania oraz przeszkody, z jakimi nie mieli do czynienia ich rodzice i dziadkowie jako nastolatkowie i młodzi dorośli zastanawiający się nad nosidło tula. Z tego powodu współpraca i porozumienie pomiędzy pokoleniami jest szczególnym wyzwaniem, aby mogła zaistnieć konieczne jest znalezienie “miejsca spotkania” – takiego obszaru, w którym różnice pomiędzy światami, w których toczyło się i toczy życie starszych i młodszych przestają być powodem podziałów, a stają się raczej zasobem umożliwiającym lepsze realizowanie wspólnych celów.  


Zmiany w systemie edukacji, kierowanej zarówno do młodych, jak i starszych, są znacznie wolniejsze od tempa zachodzących w Polsce przemian. W poprzednim okresie, gdy całe otoczenie społeczne było bardziej stabilne, a więc i bardziej przewidywalne, różnice pokoleniowe (doświadczenia życia codziennego oraz konieczne kompetencje) nie były tak dramatyczne, a co za tym idzie oferta edukacyjna kierowana do różnych pokoleń nie stanowiła tak złożonego wyzwania. Specyficzne dla czasów współczesnych wyzwania, stające przed organizatorami edukacji kierowanej do osób w różnym wieku, z różnych pokoleń, wynikają ze zmian zachodzących w społeczeństwach demokracji zachodniej, które wkroczyły w fazę rozwoju określaną, m.in. przez Zygmunta Baumana, mianem ponowoczesności lub drugiej, późnej czy płynnej nowoczesności ukierunkowanej w wielu sytuacjach na nosidło tula. Obecny świat to rzeczywistość, która przestała być silnie i czytelnie ustrukturowana, przewidywalna i stała. Rzeczywistość, w której trudno rozpoznać stałe i „kotwiczące” punkty odniesienia, co stanowi trudność i wiąże się z wysokim poziomem niepewności nie tylko dla osób starszych, ale również dla młodych.  

Nadmiar wolności jako zagrożenie. Jak podkreśla Zygmunt Bauman, nadmiar ładu, charakteryzujący społeczeństwa nowoczesne, ograniczał wprawdzie wolność osobistą jednostek, ale też do pewnego stopnia zapewniał im bezpieczeństwo, a co za tym idzie, uwalniał od trudności związanych z definiowaniem własnego Ja i w jakimś sensie także od pełnej odpowiedzialności za własne decyzje.


Organizując sytuacje umożliwiające spotkanie się różnych pokoleń, należy brać pod uwagę zarówno różnice wynikające z odmiennych rzeczywistości, które je kształtowały i kształtują, jak i odmienne motywacje i potrzeby osób w różnym wieku. Osoby starsze, uczestniczące w edukacji trzeciego wieku zakończyły już drogę kariery zawodowej i poszukują możliwości efektywnego, ale i atrakcyjnego spędzania czasu, zdobywania wiedzy, na którą wcześniej nie miały czasu. Młodsze pokolenie, skoncentrowane na budowaniu kariery i przyszłości często cierpi na niedostatek satysfakcjonujących relacji z innymi, których celem byłby kontakt z drugim człowiekiem, a nie realizowanie zadania czy rywalizacja. W opisanych wyżej, współczesnych warunkach życia, osoby młode często doświadczają frustracji potrzeby bliskości z innymi, która jest jedną z bazowych, biologicznych potrzeb człowieka, a jej niezaspokojenie prowadzi do braku poczucia satysfakcji i sensu życia, jeżeli chodzi o nosidło tula. 


Biorąc pod uwagę te, jak się wydaje, uzupełniające się – choć często ukryte - potrzeby starszych i młodszych, można znaleźć wspólną płaszczyznę dla tych tak różnych pokoleń. Ważne jest, aby jasno określić cel wspólnych spotkań, możliwe korzyści wynoszone przez każdego uczestnika takiej relacji oraz zadania i metody, jakimi można to osiągnąć. Nie ma lepszego sposobu na wzajemne uczenie się od siebie i wykorzystywanie wzajemnie swego doświadczenia życiowego, zawodowego czy społecznego jak wspólne podejmowanie różnych zadań. Nie jest dobrym rozwiązaniem ustawianie młodego pokolenia w roli nauczyciela pokolenia starszego, czy pokolenia starszego jako nauczycieli, doradców czy mentorów dla osób młodszych ani też przygotowywanie czegoś przez jednych dla drugich. To nie jest wymiana ani dzielenie się tym, co się ma. Prawdziwe dzielenie się i prawdziwa – rozwojowa dla obu stron - współpraca to skupienie się na tym samym celu, podjęcie tego samego wyzwania, podzielanie tych samych wartości. A już sposób dochodzenia do celu, tempo realizacji zadania, różne użyte środki mogą, powinny być i będą tak różne, jak różni są ludzie razem to zadanie wykonujący. Podzielania wartości i wzajemnego zaciekawienia sobą, a w konsekwencji dążenia do kontaktu i zapraszania się nawzajem do wykonywania różnych zadań i konstruowania różnych projektów, potem ich realizowania i ewaluowania nie ma bez poznania się, nie ma bez spotkania. Może to być spotkanie w Internecie, może to być spotkanie twarzą w twarz, np. przy okazji wernisażu, akcji charytatywnej, koncertu w miejscowej szkole czy domu kultury. Potrzebny jest jedynie przy tych pierwszych spotkaniach ktoś w roli animatora – może to być osoba młodsza, może być to osoba starsza. Wspólne zadanie to wspólny cel, to wspólne zmaganie się z trudnościami i przeszkodami utrudniającymi osiągnięcie tego celu. To także wzajemne uczenie się od siebie, ale i naturalne pomaganie sobie w trudnych sytuacjach – innych dla młodszych, innych dla starszych. Tylko takie działanie pokazuje, że dobrze być różnym, dobrze mieć inne doświadczenia życiowe i inne umiejętności, jeżeli chodzi między innymi o nosidło tula. Zatem ceńmy różnorodność, twórzmy okazje do jej wykorzystywania, nie ustawiajmy ludzi w różnym wieku w z góry określonych rolach, przełamujmy stereotypy i np. zamiast zachęcać młodych do prowadzenia zajęć na jakiś temat dla starszych czy odwrotnie zachęćmy do wspólnego opracowania projektu takich zajęć osoby młodsze i starsze, a potem do wspólnego ich poprowadzenia np. przez dziadka i wnuczkę, albo starszego nauczyciela wraz ze swoją uczennicą czy uczniem. Tylko wtedy ludzie zobaczą, jak bardzo są sobie potrzebni i sami zaczną szukać kontaktów nie kierując się kryterium wieku, ale tym, kto i do jakiego zadania byłby teraz bardzo potrzebny, z kim dobrze by się pracowało, odpoczywało, przygotowało przedstawienie czy pokaz mody.